Πώς βλέπουμε το Σύλλογό μας

Μερικοί από εμάς είναι ήδη πολλά χρόνια στον Σύλλογο. Υπάρχουν όμως και παιδιά που είναι νέα μέλη. Νιώθουμε πολύ χαρούμενοι που μας έστειλαν οι γονείς μας από μικρούς στο Σύλλογο. Όλον αυτόν τον καιρό κάναμε πολλές γνωριμίες και φιλίες. Τα τελευταία χρόνια πήραμε μέρος σε όλα τα συναπαντήματα και μάθαμε πολλά για την Ιστορία του Πόντου. Γνωρίσαμε καινούρια πρόσωπα και από άλλους Συλλόγους.

Ο χοροδιδάσκαλός μας μεγάλωσε τις ιστορικές μας γνώσεις για τον Πόντο: όταν μας μάθαινε τους χορούς από διάφορες περιοχές του Πόντου, μας έλεγε ταυτόχρονα και την ιστορία του κάθε χορού. Ο Ιωάννης Παπαδόπουλος δεν μας έμαθε μόνο τους χορούς και τα ονόματά τους, μας έμαθε κυρίως να χορεύουμε με την καρδιά μας και να είμαστε περήφανοι Πόντιοι!!!

Σε όσο περισσότερα σεμινάρια πηγαίνουμε και όσο περισσότερα μαθαίνουμε για την ποντιακή κουλτούρα, τόσο μεγαλώνει μέσα μας η περηφάνια μας!

Ο Σύλλογός μας είναι πολύ ενωμένος και αισθανόμαστε όλοι ότι είμαστε μια οικογένεια. Για μας είναι ο Ποντιακός Σύλλογος το δεύτερο σπίτι μας και δίνουμε την υπόσχεση ότι θα κάνουμε τα πάντα για να τον ανεβάσουμε ακόμη πιο ψηλά !!!

Κυριακίδου Παυλίνα, Ταγκαλίδου Δήμητρα

22.06.2008



Πιστεύω πως τον σύλλογο μας τον βλέπουμε όλοι, σαν ένα σπουδαίο κομμάτι τις ζωής μας. Ίσως ο ένας πιο πολύ και ο άλλος λιγότερο. Προσωπικά εγώ νοιώθω υπερήφανος που είμαι Πόντιος.

Βέβαια, το να αποκτήσεις την υπεριφάνεια αυτή, πρέπει να γνωρίζεις την ιστορία τον προγόνων σου και τα γεγονότα των προηγουμένων αιώνων.

Στην αρχή ήμασταν όλοι απλοί χορευτές, μας άρεζε η μουσική, οι χοροί, δημιουργήσαμε τις φιλίες μας, γελούσαμε κτλ. Αλλά πιστεύω πως με τα χρόνια γινόμαστε όλοι μας ακόμη πιο υπερήφανοι για την καταγωγή μας.

Σε αυτό βοήθησαν τα διάφορα σεμινάρια τα οποία οργανώθηκαν από την νεολαία της Ομοσπονδίας και η ιστορία του Ποντιακού Ελληνισμού που μας δίδαξε ο χοροδιδάσκαλος μας Ιωάννης Παπαδόπουλος.

Για αυτό θέλω να ευχαριστήσω την ομοσπονδία και τον δάσκαλο μας ιδιαίτερα, για το έργο που κατάφεραν!

Εύχομαι στο μέλλον να πάμε μπροστά σαν σύλλογος, σαν νεολαία και να είμαστε πάντα ενωμένοι σαν μια οικογένεια.

Αθανάσιος Κυριακίδης

19.09.2008



Ο Σύλλογος για μένα παίζει μεγάλο ρόλο στην ζωή μου. Σήμερα είμαι πάνω από 5 χρόνια στο σύλλογο και κάθε μέρα που περνάει τον αγαπάω όλο πιο πολή. Αυτός ο Σύλλογος έγινε ένα κομμάτι τις ζωής μου. Περιμένω πότε θα έρθει το Σάββατο να πάω στο Σύλλογο να χορέψω και να συναντηθώ με τα υπόλοιπα παιδιά.

Δεν πηγαίνω γιατί πρέπει ή γιατί με στέλνουν η γονείς μου, πηγαίνω γιατί μου αρέσει να χορεύω, γιατί είμαστε μια μεγάλη παρέα, γιατί υπάρχει μία καλή ατμόσφαιρα και γιατί μαθαίνω αυτήν την μεγάλη Ποντιακή Ιστορία την οποία κάποιοι θέλουν να χαθεί. Αν και η καταγωγή μου είναι από την Θράκη, αυτή η ιστορία και οι χοροί του Πόντου με έχουν συναρπάσει.

Τον χοροδιδάσκαλο μας τον Γιάννη Παπαδόπουλο τον νιώθουμε σαν δικό μας άνθρωπο. Πως θα μπορούσαμε άλλωστε να νιώθαμε διαφορετικά αφού μεγαλώσαμε μαζί του. Μας έμαθε να χορεύουμε με πάθος και καρδιά και όχι μόνο να κουνάμε χέρια και πόδια. Μας έμαθε την Ιστορία του Πόντου και τους παραδοσιακούς χορούς.

Με το σύλλογο πηγαίνω σε όλα τα συναπαντήματα και τις συνδιασκέψης νεολαίας της Ομοσπονδίας μας, κάτι που με βοήθησε και με βοηθάει να μάθω ακόμη περισσότερα για τον Πόντο.

Ελένη Κιοσσέ

25.09.2008



Ο σύλλογος Aκρίτες δεν είναι μονο χορός.Είναι παραπάνω από την ποντιακή μουσική και την ιστορία μας. Είναι μια μεγάλη οικογένεια. Ένα μεγάλο σπίτι που είναι όλοι ευπρόσδεκτοι.

Εγώ είμαι εδώ και πολλά χρονια μέλος και χορευτής στον αγαπημένο μας σύλλογο και δεν μπορώ να φανταστώ την ζωή μου χωρίς τον σύλλογο. Χαίρομαι παρα πολύ, ότι μας ένωσε, και ότι γνωρίσαμε καινούρια άτομα και καινούριους φίλους. Μαζί γλεντάμε, μαζί κλαίμε.

Ο χοροδιδάσκαλος μας δίδαξε, μας έμαθε το τι σημαίνει να είσαι πόντιος, να χορεύεις με χαρά και κέφι και να ανατριχιάζεις όταν ακούς τον ήχο τις λύρας. Αφιερώνει πολλές ώρες από την ιδιωτική του ζωή για να μας διδάξει την κουλτούρα μας και να μας μάθει χορούς.

Και για αυτόν το λόγο είμαι πολύ υπερήφανος που είμαι μέλος αυτού του συλλόγου. Ο χοροδιδάσκαλος μας κατάφερε ένα πράγμα, που λίγοι άνθρωποι, θα κατάφερναν.

Κώστας Ταγκαλίδης

19.09.2008