ΤΑ ΑΝΕΚΔΟΤΑ ΤΩΝ ΠΟΝΤΙΩΝ

Τα κωδωνόπα

Ένας Κρομέτες ασόν Αληθηνόν, ασήν Μαχαλάν, για ασά Ζεμπερέκια, καλά κι ξαίρω, επήγεν σον καλόγερον να ξαβουρέβκεται.

Οντάν εσέβεν ‘ ς σην εκκλησίαν απέσ’ ο καλόγερον ετέρεσεν, ση τσάπουλας ατ’ σα μυτία απάν’, είχεν από τρία μικρά κωδωνόπα, ασ’ εκείνα ντο βάλνε σοι πετειναρίων τα ποδάρια.

Ο καλόγερον εσάσιεψεν και τα’ ομμάτια ατ’ επέμναν σα κωδωνόπα, και πριχού αρχίζ’ το ξαβούρεμαν, ερώτεσεν ατον:

- Ντο είναι ατά τα κωδωνόπα ντο έεις σα ποδάρια σ;

- Να έχω την ευχή σ’, είπεν ατον, ατά φορώ ατα, να κρούγ΄νε και να δίγ’ γνε χαπάρ’ σα μυρμήκας να φέβ’ νε, να σακουέβνε ασήν στράτα μ’, να μη πατώ ατα, και παίρ΄ατα σην γούλα μ’, τρανόν αμαρτίαν είπαν εμε εν.

Ατώρα διπλά εσάσιεψεν ο καλόγερον, εθάρρεσεν έναν τρανόν θεοφοβούμενον άνθρωπον εχ’ να ξαβουρέβ. Κάθκα, είπεν ατον, και πε με τ’ αμαρτίας ισ’.

- Δέσποτα μ’ είπεν ατότε ο Κρομέτες, πριχού να λέγω σε τα πολλά και τα τρανά τα’ αμαρτίας ιμ’, ας λέγωσε πρώτα πρώτα πως σο βρακοζών ιμ’ είμαι πιγς, και σο σιλάχι μ’ ολίγον μουρτάρτ’ ς ! ντο να λέγωσε, κορίτσια, πανρεμέντς γαρήδες και χιοράδας κανενός χατήρ’ κι εχάλασα.

Ατότε ο καλόγερον με τ’ έναν τρανόν χολήν, εκλώστεν κι’ είπεν ατον.

- Εσιέκ ερίφ, ατότε τα κωδώνια ‘ς σο βρακοζών’ ις ‘ έπρεπεν να βαλτς, γιοκ’ς σα τσιάπουλας.

Ο Θωμάς

Σ’ έναν ραχίν απάν σ’ έναν μαναστήρ’ μακρά ας’ σην πολιτείαν κι’ ας’ αρθρώπ’ς, εμόναζαν σαράντα καλογρεάδες, κόσμον έκουαν και κόσμον κι έλεπαν!

Είνας καλόγρεα έτον ζωγράφος. Έναν ημέραν εζωγράφ’ σεν έναν εικόναν, τον Χριστόν τσιπλάχ, άμαν θελ’κόν Χριστόν! Η γουμέντσα τη μαναστηρί, αμόν ντο είδεν την εικόναν εγέλασεν.

- Ευλογημένον τέκνον, είπεν ατην, ο Χριστόν γυναίκα κι έτον, άγουρος έτον! Πρεπ’ να διορθώντς ατο.

Έλα που η ζαβαλήσα η καλόγρεα – η ζωγράφος – καμμίαν σην ζωήν ατς άγουρον τσιπλάχ κι είδεν !

Ατότε η γουμέντσα εκούΐξεν τον Θωμάν, τον πορτάρ τη μαναστηρί, ετσατσάλωσεν ατον ας’ σα μέσα και κάθεν, κι’ αέτς η γωγράφος εδιόρθωσεν την εικόναν.

Όνταν είδαν την εικόναν, άλλ’ οι καλογρεάδες, ουλ ατούν μ’ έναν στόμαν, εβάρκιξαν:

-Mώσε, ντο Χριστός εν, αβούτος ! Ατός ο Θωμάς εν.

Τα’ αφκά τη νύφες

Η Αποστολίνα η Ανθή ας’ σην Κιρισχανάν έναν ημέραν φορτωμέντσα το καλαθόπον ατς επήγεν σην Τραπεζούνταν να πουλεί το γάλαν ατς. Είχεν τρία τσουκάλια γάλαν, τέσσερα ξύγαλαν και έναν κοβλάκ’ βούτερον. Άμον ντο επούλτσεν τα γάλ’τα’ ατς, επήγεν ίσα σο Σοάν – Παζαρίν αφκά, να φερ’ το βούτερον τον Βασίλ’ τον φουρουντζήν. Άμον ντο εσέβεν απές σο φουρνίν, λέει τον Βασίλ’:

- Βασίλ’ ρίζα μ’, έφερα σε έναν κοβλάκ βούτερον, άμαν ντο βούτερον! Τα περνιλία θα σκουντουλίζ’ νε.

Ο Βασίλτς εκατήβεν ας’ σο τεζκιάχ’ και με το κοτσοδάχτυλον ατ έφαγεν έναν ξάι να τερεί ατο αν εν καλόν, γιόκσα γιοκ.

Έφαγεν έναν δαχτυλέαν κι εσάρεψεν ατον, έφαγεν άλλο έναν ξαν κι εσάρεψεν ατον, ελάιξεν το κιφάλ’ν ατ και λέει ατεν:

-Θεία Ανθή, το βούτερο σ’ κι εν καλόν.

-Ρίζα μ’ Βάσιλ’, λέει η Ανθή, ατό τα’ απαγκές ντο εδοκίμασςες ημπορεί να μη εν καλόν, ατό εγώ εστίβαξα, άμαν τα’ αφκά το μέρος εστίβαξεν η νύφε…Εσύ ρίζα μ’ τα’ απάν τη γραίας μη τερείς, τα’ αφκά τη νύφες τέρεν.

Ο τρανόν Αλέξανδρον

Σο σκολείον εμουν δυ’ δασκάλτς είχαμε. Ο είνας έτον γέρος και έλεγαμ’ ατον « ο τρανόν ο δάσκαλον » και τον άλλον τάν νέον έλεγαμ’ ατον « ο μικρόν ο δάσκαλον ».

Έναν ημέραν ο γέρον ο δάσκαλον εξέγκεν σο μάθεμαν ( αρχαίαν ιστορίαν είχαμε ) τον Σαπαλάχ τον Γερίκαν.

Ερχίνεσεν ο Γερίκας, και αντί να λέει ο « Μέγας Αλέξανδρος », είπεν « ο τρανόν Αλέξανδρον »!

-Τρανόν τον γάΐδαρον λέγ’ νε , χτήνον! Εκούΐξεν ο δάσκαλον.

-Και εσέναν πα τρανόν λέγ’ νε σε, Κύριε, είπεν ο Σαπαλάχς και έφεγεν τη χρονίας ατ τα ξυλέας.

Η εμπρέλλα

Ο Κοσμάς κι ο Κωνσταντίνον οι Χουτουρέτ επέγναν σην Οβάν. Σην στράταν επίασεν ατς έναν τρανόν βρεχήν. Ο Κωνσταντίνον είχεν εμπρέλλαν και τσιράδαν. Εδώκεν την εμπρέλλαν τον Κοσμάν κι’ αέτς πα εδέβασαν την βρεχήν χωρίς να βρέχκεται κανείς.

Ένοιξεν ο καιρόν και ο κωνσταντίνον λέει τον Κοσμάν:

-Κόσμα, τρανόν κακόν θ’ επαθάνες αν κι εδούνασε την εμπρέλλα μ’! Ντο θ’ εγίνους;

-Είπεν ατο μίαν, είπεν ατο δύο, ο Κοσμάς επουαλέφτεν και ερχίνεσεν να τζιλών’. Άμαν ο Κωνσταντίνον, πάσα και …« ντο θα’ εγίνους ».

Θ’ επέρνιζαν έναν ποτά μ’. Ο Κοσμάς ελάγκεψεν απές σο νερόν, εγέντον λουλούτ’ ς και ασού εξέβεν α σο ποτάμ’ κι υστερνά, λέει τον Κωνσταντίνον:

-Αμώ την πίστι σ’ και την εμπρέλλαν ντ’ εδώκες με. Αρ’ ας’ αγούτο και χειρ’ κι θα εγίνουμ’.

Λιλίν πα είχεν

Έναν παιδίν κοιλόφαρνον, πάντα ετέρνεν, η χέρα η μάνα θε έκλαιεν τον κύρ’ ν αθε κι’ εμοιρολόγανεν. Εκείνο το μαύρον κύρ’ κι εγνώρτσεν, αρώτανεν πάντα την μάναν αθε.

-Μάνα, ο κύρ’ ιμ’ ομμάτια πα είχεν;

-Ναι, γουρπάν τς! Είχεν αγγελικά ομμάτια.

-Μάνα, μυτίν πα είχεν;

-Ναι, ρίζα μ’, έμορφον και χιλέμορφον μυτίν.

-Μάνα, χέρια πα είχεν ο κύρ’ ιμ’;

-Ναι, πολόπο μ’, είχεν χρυσά χέρια.

-Μάνα, λιλίν πα είχεν;

Η μάνα άλλο κι εταγιάντσεν…Εμοιρολόεσεν και είπεν:

-Αρ’ είχεν και παρ’ είχεν…

Τα κοκκύμελα και τα γαβούνια

Δύ’ νομάτ’ επήγαν σο κλεψίον. Είνας έκλεψεν κοκκύμελα κι ο άλλος γαβούνια. Επίασαν τοι δυ’ς πα. Η τζεζέ έτον να βάλλ’νε τ’ έκλεψαν σον κώλον ατουν κιαν’. Εσέγκαν κα τον είναν και απ’ έναν έναν βάλλ’νε απάν’ ατ τα κακκύμελα. Ατός επίασεν ατον το γέλος και πως γελά!...Λένε « τη σκυλλ’ το υιόν τέρεν! Γελά!... Νέπε, ντό γελάς; ».

-Πώς να μη γελώ; λέει. Τα κοκκύμελα εχωρούν σ’ εμόν τον κώλον, τα γαβούνια πώς ‘α χωρούν σ’ ακεινού;

Γαβούνια = πεπόνια